domingo, febrero 26, 2006

Que jornada tan bonita!

Estoy emocionado, con tantas sensaciones nuevas... otras no tan nuevas, pero si olvidadas y que este viernes he revivido con mucho sentimiento.

El jueves era el cumpleaños de una amiga y quería hacerle algo especial, así que decidí hacerle un retrato suyo... nunca antes habia usado mi "habilidad" con el dibujo para regalar... y debo confesar que me ha encantado... a pesar de los nervios por falta de tiempo, la duda de si no le va a gustar, intentas esforzarte por que sabes que es para alguien especial... y al final después de enmarcarlo, envolverlo y por fin regalarlo... esa expresión, esa primera respuesta... quiero pensar y me ilusiona creerlo... sinceramente, nunca me habia complacido tanto regalar una ilustración... y notar que el regalo en si mismo es el esfuerzo y la dedicación a la persona. Eso tiene mucho mas valor que cualquier otra cosa, y pocas veces lo he visto... me siento muy satisfecho.

La tarde continuó... quedé con mi "amiga-petarda-bifida-arpia" Sara, para ir a tomar algo por grácia antes de cenar a la Bella Napoli con unos amigos.

Sin duda, a partir de ese momento, las concidencias, situaciones/momentos curiosos, especiales, llenos de sensación nos desbordaron durante toooooda la noche...

Queriamos ir a cenar a ese restaurante, pués, Rosana y Dario, amigos nuestros habian reservado mesa en el mismo lugar el mismo Dia! increíble? si, pero cierto! así que la noche empezo con unas cuantas risas y discusiones sobre comida/vino italiano y esperma Catalán! de mala calidad según Dario! risas y tonterias a parte... menudo festín que nos dimos... y porfín pude saldar alguna de mis deudas con Sara... por el momento.

Depués de la cena, Sara y yo decidimos proseguir con la noche, las pocas ganas de dormir nos motivó a desplazarnos al Borne para tomar algo y disfrutar un buen rato. Por que pasa el tiempo tan rápido cuando disfrutas tanto... arriba y abajo con la moto, contando anécdotas y chorradas... nos metimos en el primer garito con mesa libre.

Sin detallar, pero con motivo, hablamos de algo interesante... dibujar a ciegas... se basa en realizar un dibujo sin mirar tu papel... hasta que terminas por completo y entonces observas el resultado... muy práctico para perder el miedo al dibujo, sin preocuparte de los trazos ni la forma... para ganar confianza... (concretamente este asunto.)

Entonces, tuvimos un momento de duda... nos cerraban el bar, y casi flojeamos al no tener ningún plan para seguir... por lo tanto, nos creamos un plan NOSOTROS... jeje sigamos con la noche... y pasemos de todo!

Barcelona Pipa Club, un club social para fumadores empedernidos de Pipa, situado en la plaza real, un lugar muy especial... un piso enorme de principios de siglo, transformado en club de copas.

Si, nos metimos en la cabeza entrar ahí dentro... 40 minutos esperando en la puerta... pudimos comprar cerveza ambulante durante la espera, observar unos marroquis-franceses discutiendo con un todo un poco "hostil" y empezar nuevas relaciones sociales con las víctimas como nosotros que esparaban en la puerta... algunos ya intentaban ligar con unas guiris... la gente no tiene remedio............................................. mola!

Y entonces.... conseguimos entrar, pedimos unas copas... y conocemos un grupo de gente muy agradable, de entre los cuales habia un chico que llevaba una libreta... muy bonita, por cierto. Sara, sin pelos en la lengua, como siempre... metiendo su bonita naricita... le pregunta, que llevas ahí.... el chico amablemente, nos cuenta.... ideas, conceptos, algunos dibujos, siempre va conmigo... podeis hechar un vistado...

PERPLEJOS por la incríble conicidencia, nos cuenta que hace tiempo está obsesionado dibujando a ciegas, sin mirar el lienzo y que ha perfeccionado su técnica hasta crear pequeñas obras de arte! era posible que hubiera TANTA conincidencia... pocas horas antes habiamos estado hablando de ESO!!!!

Sara incluso se animó a realizar un dibujo a ciegas y le salió muy chulo... sin duda lleva una artista dentro.... yo simplemente firme como un libro de visitas en esa bonita libreta... no queria mancharla con mis pezuñas!

La noche no dejaba de sorprender con detalles absurdos y emocionantes, SI, te puedes divertir con tanta simplicidad y sorpresa.... es genial!

Hasta que nos cerraron el Pipas... una vez fuera y más cerca del regreso a casa, sugerí visitar la playa por la noche, para ver el panorama... a pesar del frio... el interés nos llevo en moto hacia Port Vell... una noche llena de estrellas (dificil con tanta contaminación) y con luna "menguante" muy bonita, el olor del mar... aceptable y tranquilo... y ni un alma.

Sin embargo el buen rollo y el no tener sueño nos sugirió esperar un poco más y ver el amanecer de barcelona... algo que ninguno de los dos habiamos visto... (en bcn, claro)...

Ya sentados y esperando.... un poco de frio, pero con las tonterias y el cachondeo se hacen maravillas... esa nube parece Gargamel! jojojo, pues eso parece un CULO! jijiji, pueeees.... por ahí va un tio gritando de dolor.... jujuju... anda mira! un trasanlantico! que tontería! verdad... ?! pues sinceramente, estos momentos de la vida són los Mejores, sin prisas, riendo, sin preocupaciones... contemplando las cosas y disfrutando el momento... tengo que aprender a mas de estos momentos... te llenan de buen rollo y alegría!

Para finalizar la salida del sol, a pocos minutos de ver su bonito aparecer!!! que vemos, no puede ser! que fuerte.... jajajjajja, un tio... paseando por la playa vestido de cuero-negro, con un perro negro... con una máscara de SCREAM!!!!! y viniendo hacia nosotros! no puede ser!

Sin duda hablamos con el, fumamos juntos un rato, nos contó su historia, mostró las peripecias de su perro Dan... precioso y listísmo... y contemplamos los tres como aparecia el SOL. Genial!

Noches como esta me llenan de alegría y hacen olvidar todas tus paranoias... sin duda hay que repetirlo... eso si, con los compañeros de viaje adecuados! gracias a ellos!

Algunas fotos... del momento, lamento la calidad, son hechas con le movil...

La playa de barcelona, no són montañas! son nuves!












Sara haciendo postura Fácil!













Yo, pero no tan fácil!













El tio de cueros con careta de Scream y Sara flipando.












Esto merece una foto! increíble... a las 7 de la mañana!












En casita ya, hecho polvo... tumbado en el sofa con el Timmy pidiendo magreo.

Todo vuelve a la normalidad...

Bueno, después de una semana de preocupación... Mixa, mi gatita tigrada, está fuera de peligro y de vuelta a casa.

Pobrecilla, al final solo ha quedado en una multiple fractura de pelvis... que ya ha sido operada y puesto todo en su lugar.

Ahora mi felina ha perdido todo su glamour por que tiene todo su cuerpo de cintura para abajo sin pelo... y no está como para ir a un pase de pedrigri...

No os podeis imaginar la paaaasta gansa que ha costado todo... pero por ella, siendo joven y como la quiero no duele gastarse el dinero.

Para facilitar las cosas, ahora estará unas semanas en casa de mi madre por que se pasa más horas en casita que yo, y para cuidarla y estar más por ella es mejor.

Espero que todo vaya bien y pronto pueda regresar a mi casita, que el Tim está de un pesado que no veas... como no tiene a la Mixa para hacer la puñeta, pues ala... a por mi.

Foto en el veterinario con el móvil... toda dopada... pobrecilla!

domingo, febrero 19, 2006

Accidente - Me siento muy mal!

Parece ser que la suerte no me acompaña... o mejor dicho, la suerte no le acompaño a mi gatita Mixa, que la noche del sabado decidió volar como superCat... pero sin capa... y se cayo por la galería de mi edificio... un quarto... nada menos.

Me siento fatal, la cuestión es que hace pocos dias que vivo en este piso, y nunca antes nos había pasado en mi familia, siempre hemos tenido gatos y nunca nos han salido con intenciones suicidas.

Parece ser que después de hacer la cena, como no tengo campana estractora y se acumulan algunos "humos", decidí dejar la ventana de la cocina ajustada, para ventilarse, y me la dejé demasiado tiempo, así que la curiosidad "mato" al gato... y por ahora está bien, ingresada en una clínica veterinaria... y me han dicho que en principio todo bien. No tiene lesiones internas de órganos, cosa muy buena, pero se ha fracturado la pelvis... pobrecilla...

Espero poder postear fotos de ella en casita haciendo recuperanción en pocos días... crucemos los dedos y que todo salga bien.

Me siento fatal... el lunes de cajón me voy a la ferretería y compro unos ganchos para fijar las ventanas si quiero dejarlas abiertas. ¡Que despiste más caro!

Viernes mezcla de tribus nocturnas

Bueno,

Tal y como ya tenía pensado, tarde o temprano, Cristina... una excompañera de trabajo de Doubleyou, y ahora, por eliminación, amiga, fuimos de fiesta con sus amigos (tribu) de macarras, heavys y "puretas" un grupo de lo mas ambiguo, acompañando de mis queridos perros guardianes, Hugo y Nando... como no, se produjo una mezcla de gente de lo más dispar.

Veamos, nosotros eramos 4, ellos eran unos 20, y esa noche se reunian a entrenar para el campeonato del duro que se celebraba a la noche siguiente por quinta vez consecutiva en 3 años, en un local llamado Diablillo ubicado en PobleNou. Nosotros solo fuimos a observar la noche del entrenamiento para ver tanta "riqueza-friky" de la cual me siento en parte identificado pero no tan preparado como para participar... eso si, algunas partiditas si que hicimos, y debo reconocer que requiere su técnica y que engancha bastante... pero por fortuna... no me emborrache casi nada.

Una gente muy maja que sin duda han aprendido que las viejas costumbres son inquebrantables y que eso une al grupo, aunque se celebre 2 veces al año... eso si que mola: temporada de invierno y de verano, hay que ver la peña!

Para ellos, la jornada del duro es como para Hugo, Nando y yo, las Traditions... algo que nunca debe perecer... y que nos mantendrá unidos... por ahora ha funcionado y me alegro.

De todos modos, a la hora que llegamos, la mitad de la gente más que hablar balbuceaba, en cambio nosotros pudimos ver claramente la situación... muy auténtico, en resumen.

La noche siguió en mi casa esta vez en clave de Tradition... sin cambiar los hábitos.

viernes, febrero 17, 2006

Que vuelva el buen tiempo.

Mis viejas albarcas de menorca se quedaron esperandome en una cala del Cap de Creus... y la situación es esta:

¡Ellas me necesitan y yo las necesito a ellas!

Pronto, podremos volver a compartir un delicioso sol, acompañado de una ligera brisa de mar y como no, una buena paella con esa cerveza helada!

Pobrecillas, fiajos que tristes estan!

Ferrandinscript i el seu mon.

Avui em fet lo que és pràcticament un ritual entre germans... sopar i comentar la jugada...

El Ferran, un vell amic que vaig conèixer a Esdi quan estudiavem Art electrònic i disseny digital.
Aquest personatge estava estudiant Medicina al Clínic de Barcelona, però per questions existencials, es va rallar i va decidir fer una pausa de 5 anys per estudiar algo de Disseny, i conèixer la "pompa" que hi ha en tot aquest mon que ens rodeja als dissenyadors... per sort, va decidir acabar la carrera de medicina, i ara podem dir que és una mena de mutant (pisco-designer).

Aquella universitat era una mon apart, tothom super-fashion de la "life", i nosaltres una colla de freakys bojos pel 3D i per les paranoies de la "emocionant-destroça-vida-social" informàtica. Lo únic que valía la pena d'aquell lloc era la quantitat de ties bones que pasturaven al voltant... de tothom menys de nosaltres... una de les millors frases que vaig escoltar va ser:

Yo, cuando llega el viernes tengo los huevos HINCHAOS!
Autor: Antonio Carranza

Una bona forma de resumir tot aquest concepte.

També es pot dir que la majoria de gent que vam arribar a conèixer vivia en una bombolla feta d'alguna substància difícil de assimilar... i ara no tinc ni la més remota idea de que se n'ha fet d'aquesta penya, i per sort, no tinc cap necessitat de saber-ne res.

Supervivents...

Ferran, Antonio, Francesc, "Boris", "Laura"...

Cometes?, doncs un altra dia ho explico... ara per ara no vull aborrir-vos, però va ser una llàstima, per que tots dos els apreciava molt i al final vaig tenir un desengany... o potser vaig ser jo... coses de la vida.

jueves, febrero 16, 2006

compañeros inseparables

Bueno,

Imprescinbiles, terapeuticos, peludos y cariñosos...

Mis dos gatos, compañeros perfectos de piso, no se quejan, silenciosos, independientes y me quieren un montón (al menos lo creo), aunque a veces pienso que su único sentido en su vida sea, dormir, comer y ensuciar.

Tim y Mixa, la parejita... novios platónicos, esterilizados los dos para evitar proliferación de felinos en mi refugio, estos bichos me vuelven loco y los quiero como si fueron dos hijos.

Ellos viven mejor que todos nosotros, mi trabajo, mi esfuerzo y todos los gastos, son para que estos dos cabroncetes vivan mejor que nadie, disfrutando del sol que entra cada mañana en mi casa y que yo casi no veo por que me voy a currar todo el día...

Ya os iré contando sus hazañas...

Para vuestro deleite...

Tim:
















Mixa:


Miercoles vemos a Buuuuch

Hoy miercoles, sigue las novedades y sin parar....

Dani Buch,

Un viejo amigo de cuando trabajaba en un pequeño estudio de diseño llamado www.putput.es
Solo compartimos trabajo durante 3 meses y de eso hace 3 años... no pude borrarlo de mi cabeza... es todo un personaje mitológico... por lo menos

Diseñador, ilustrador, originario de Girona, pero actualmente en el barrio de gracia en nuestra querida bcn.

Que deciros, que esta noche no me ha tocado fregar platos, jejejee. y me he zampado unos macarrones con crema de leche y champiñones que estaban tremendos. Encima, me he llevado un tupper! que me pienso comer tranquilamente mañana... hay que ver, que amiguitos tan apañaos...

Este personaje, cubierdo de tatuajes hasta lugares sospechosos, ya irá surgiendo de nuevo, hoy además en su casa estaba Hannibal... menudo uno, mejicano, cachondo diseñador, pobrecillo, se ha mudado hace poco y estaba trabajando en casa de Dani, maquetando una web en CSS-2... pero no hablemos de curro... otro día empezaré con ese tema.

Veamos una foto genial de Dani, retocada SABIAMENTE por nuestro sin duda Maestro del fotomontaje Jordi Ordoñez, alias GOMI -> http://www.boss-sounds.org/ que además lleva este portal tan chulo de música negra... ex-compañero de Putput, amigo de Dani y actualmente compañero de Doubleyou, a veces uno se puede deshacer de ciertos indiviudos!
















Para ubicaros un poco....


Este es Jordi, Jordio, Ordóñez, o también Gomi, explicándote que es un metatag, un keyword y demás conceptos "ultra-complejos" super "técnicos".... como podeis observar, nadie le hace caso...

Pero ya tendremos ocasión para este gran hombre.

Martes de improvisación

Pués eso, sales del curro, te vas a tomar algo para no ir directo a casa, y acabas invitando a un viejo amigo que conozco desde los 4 años y a una amiga del trabajo! te toca hacer la cena y dar palique... botella de vino, comer y reir un buen martes! mira tu que cosa... si ya os digo que le estoy cogiendo el rollo a esto de vivir por aquí!

Me estoy animando cada vez más.

Hay que ir presentado a la peña....

Sara, como podeis observar, no estamos tratando con gente normal:











Hugo, un especimen difícil de controlar, solo aquel que domine su mente no morirá en el intento:











En resumen, para que mirar la tele, ¿teniendo este tipo de amigos?

Menuda semanita

Pues sí, esta semana ha sido sin duda... la semana en la que he empezado a notar como es vivir en esta gran ciudad, donde todo está cerca y todo puede ser sin más... improvisando, sin pensar... acabas haciendo mil cosas que ni te habías planteado... increíble!

El viernes pasado, teatro Misterioso asesinato en manhatan una obra basada en la película de Woody Allen, francamente muy divertida, llena de humor, en la que una trama muy paranoica se desenvuelve entre unos vecinos psicóticos... muy recomendable... luego cena en un restaurante Japonés, que por suerte no estaba cerrado a las 11:30, en calle Comptal cerca de Via layetana, muy bueno y no muy caro... y largo paseo de madrugada...

Sabado, cena de despedida de un compañero de trabajo, Dani, que también nos da clases de Yoga 2 días por semana, fuimos a un restaurante llamado Sesamo, ubicado al lado del mercado de san antonio... a ver, comida ecológica, teoricamente muy sana y posiblemente buena, la gente decía que estaba muy bien, pero mi elección no fué muy acertada... la cagué y me cogi Hinojo de segundo con no se que puré! vaya... bastante mal, pero bueno, que si vais no cojais el hinojo de la muerte!

Domingo resacón suave, y me levanté ultra tarde, y me pensé, me voy a pasear por la playa... hacia sol, no mucho frio... un momento en moto y paseando por la playa con el sol, poca gente, algo de música en la calle, pequeños momentos de calma y pensamientos...

No es mucho, pero estoy un poco oxidado y esto de salir cada noche...

De vuelta a Barcelona

Después de tantos años moviéndome de Barcelona a Sabadell, Terrassa... y no haber parado hasta agotar mi paciencia... Hace 15 días que me instalado definitivamente en un piso de alquiler de Barcelona.

Han sido 6 años sin parar, viviendo en el Vallés y trabajando en Barcelona, un agobio... y al final, el destino o mi rallada ha provocado algo que tarde o temprano en mi interior notaba que acabaría pasando... sí. un desengaño de pareja hace que te plantees de nuevo toda tu vida y vuelvas a empezar desde cero.

No voy a entrar en detalles, es una historia muy larga y mi intención és crear este blog como forma de expresar todas mis nuevas viviencias que estoy teniendo en una nueva etapa de mi vida, que no espero que sea mejor ni peor, simplemente... igual de divertida y intensa, como para sentir que me siento vivo!

Pero esta vez la historia sucede en Barcelona... alfín libre de distancias y sin ninguna atadura.

¿Quién soy yo?



Bueno, siempre sucede lo mismo, que foto pongo, que foto... esta no, esta tampoco, aquí estoy feo, aquí también, esta ni de coña... esta ni loco... joder, pues UNA y ya está, en esta estaba en Roma, y se me ve contento, pués ala! no se hable más.

Intenciones de este Blog...

Bueno, tanto blog por aquí, tanto blog por allá! todo el mundo tiene su blog, y pensé, yo también... pero no creo fliparme ni la mitad de la mitad de la mitad de lo que se flipan mis compañeros del curro o amigos, que parece que vivan para esto! a mi me encanta por que me los leo y tal, pero bueno... espero no decepcionar.

Así que partiendo de esta base... bienvenidos.